New York, She Leads Conference, October 2016

New York... a magical place. This performance was an improvisation on the spot. The music installation wasn't working so I decided to sing from my heart. All the entrepreneurs who spoke at this event about their businesses and their experience in life made me think. And it came to me in 3 songs: 1. You are so beautiful. Believe that you are beautiful and worthy. 2. Somewhere over the rainbow. The dream that you dare to dream will come true 3. The voyage. Speak and be heard. That is the only way people will know you and the beautiful and meaningful things you have to share with the world.

Conservatorium Suriname toont hoogwaardig talent

via Starnieuws: 01 Feb, 14:00 Big, Blond and Beautiful: Irene Levant zingt vol zelfvertrouwen in de musical Not Afraid. Foto: Ranu Abhelakh Met het wervelende 'You can't stop the beat' rockten de Conservatorium Suriname studenten zaterdagavond hun eerste nummer de CCS-gehoorzaal in. Het publiek werd letterlijk en figuurlijk omver geblazen door het spetterende enthousiasme en de muzikaliteit die over hen heen kwam. Het werd meteen duidelijk waar de musical haar naam aan ontleende. De muziekstudenten demonstreerden totaal niet bang te zijn om hun talent op overtuigende wijze te presenteren en ze hadden er bijzonder veel plezier in. De zangstudenten hebben de afgelopen drie maanden les gehad in de Estill Voice Training System van de master Jeanine La Rose. Deze techniek leert de verschillende klanken op een gezonde manier te gebruiken. Zoals Jeanine het in haar openingswoord zei: ze leren op verschillende manieren zingen: hoog, laag, schel, opera, en met diverse stembandposities, zodat ze bij elke stijl de verschillende klanken kunnen toepassen. De zangstudenten brachten songs uit bekende musicals waaronder The Lion King. Zij hebben op waardige wijze invulling gegeven aan het aspect musical: zij hebben gezongen, gedanst, geacteerd en hebben hun kostuums zelf samengesteld. De zangers werden begeleid door instrumentalisten van het Conservatorium die eveneens hebben getoond hoogwaardige kwaliteit te bezitten. Het publiek heeft intens genoten en elk optreden werd met luid applaus beloond. Na het eerste bruisende nummer en de oproep van Jeanine La Rose aan het publiek om los te gaan, dachten we dat we aan één stuk door zouden worden opgezweept. Het gevoelige 'Gaantangi fi', gezongen door Jason Eduard en 'Skylark' van Rolf Jacott brachten de zaal echter voor een moment in rust. Ook het devote Indiase nummer 'Singhra Aaween Saanwal Yaar' door Ilhaam Ahmadali oogstte veel bewondering. Elisabeth Baje-Ramdhani kreeg niet alleen de lachers op haar hand met haar kostelijke presentatie van 'Popular' en haar 'gemaakte' Guyanees-Engelse accent, zij maakte grote indruk met haar professionele interactie met het publiek. Milaisa Breeveld met haar professionele bruisende zang-, dans- theaterexpressie, liet zien dat het creatieve talent niet uit de genen van de Breevelds te slaan is. Jeanine la Rose heeft de liederen dusdanig gekozen dat het bij de gemoedstoestand van de desbetreffende student past, zodat zij de emoties van het lied goed kunnen vertolken. Dat hebben zij prima gedaan. Bij de tweede en derdejaars studenten was de groei duidelijk te merken: Louise Eduard-Naarden heeft met de EVTS techniek een schitterende presentatie gegeven van 'Miss Celie's Blues' uit de film The Color Purple. Ook Rachidi Sanches, die de rol van het onzekere meisje speelde, heeft met de juiste emoties en indrukwekkende stemtechnieken 'Only Hope' gezongen. De avond werd zoals bij de opening wervelend afgesloten, ditmaal met de 'Lioness Chant', een zang-en danspresentatie waar de studenten maar niet genoeg van kregen. Hun optreden werd beloond met een minutenlang daverend applaus. Het is bewezen: deskundige training is in staat kwaliteiten uit studenten te halen waarvan zij niet vermoedden dat zij die hadden. Zonder vrees en met opgeheven hoofd gaan zij verder met hun studie. Hillary de Bruin

EVTS Symposium in Suriname

Via het Conservatorium:
Wij van het Conservatorium wensen het volgende onder uw aandacht te brengen. Wij hebben voor de zang studenten, voor een periode van 3 maanden, de EVTS Master, Jeannine La Rose naar Suriname gehaald. Jeannine La Rose is een proffessioneel zangpedagoog en artiest en is afgestudeerdaan het conservatorium van Rotterdam. Zij heeft al 15 jaar ervaring in de muziek en zangpedagogiek en is bekend van grote musicals zoals: Hair ( Jaques Senf), Mary Poppins (Joop v/d Ende), Daddy Cool (Albert Verlinde) en als zangeres in verschillende top formaties. Wij willen echter ook aan niet studenten van het Conservatorium de gelegenheidbieden om kennis te maken het EVTS systeem. Daarom organiseren wij op 29 November een Symposium. Voor nadere informatie kunt u contact opnemen met Jessica Ravenberg +597 8651034 E-mail: jravenberg.conservatorium@gmail.com

Lambada Sensual

Lambada Sensual Davito de look alike Danny DeVito heeft nog maar net de dance plaat ‘’Let’s Get This Party Started’’ uitgebracht en hij begint al weer aan de volgende plaat met als titel ‘’Lambada Sensual’’. Dit keer is het geen dance plaat geworden maar gaat hij voor het zomerse Lambada gevoel samen met Jeannine La Rose. Zangeres Jeannine La Rose studeerde af aan het conservatorium van Rotterdam waarna ze naar Brazilië vertrok om zich te specialiseren in de Braziliaanse muziek. Lees meer>>

Stage fright

STOP ertegen te vechten, leer ermee te werken! We kennen allemaal dat gevoel van gierende zenuwen door ons lijf het moment dat we het podium op gaan. Zwetende handen, knikkende knieën, droge keel, tekst vergeten, je moet dringend plassen, je slaat een stuk tekst over… En als je van het podium af loopt denk je: Als ik niet zo nerveus was had ik het veel beter gedaan! fright Als kind vond ik zenuwen juist spannend. Een heel natuurlijk gevoel: ‘This is it!” Lekker die vlindertjes in je buik, het moment waar je al zoooo lang naar uitkeek. “Nu is het mijn moment om te stralen.” Maar naarmate ik ouder werd ontwikkelde ik ‘podiumvrees’. Het was zo erg dat mijn performance eronder leed. Het enige waar je aan kunt denken is: “Laat dit klaar zijn!!!!!” Ik was totaal niet meer met de muziek en het publiek bezig maar met angst.. En als het dan afgelopen was vond ik het zo erg en wenste ik dat ik het over mocht doen omdat ik wist dat het beter kon. Tot mijn verbazing complimenteerden de mensen mij ook nog over hoe geweldig ze het vonden. Ik wilde mijn muziek delen maar als het moment daar was kon ik er niet van genieten en door de angst kon ik niet op mijn best presteren. Nerveus zijn op het podium is heel natuurlijk. Naast intimiteit met een geliefde is het podium de meest kwetsbare plek… en al helemaal als het je eigen muziek of persoonlijk verhaal is. Als je weerstand bied tegen angst, wordt het meer. Als je eraan probeert te werken en je erop focust wordt het meer. Maar als je leert omgaan met angst zal jij je juist zekerder en krachtiger voelen op het podium. Je hoeft niet te werken aan je angst om je minder nerveus te voelen. Het enige wat je moet weten is hoe kwetsbaar te zijn en hoe de muziek en jouw publiek je kunnen helpen die angst los te laten. ‘Be present and learn to receive’ (Leer ontvangen) Wanneer we op het podium staan ontvangen we aandacht van het publiek. Podiumvrees is de weerstand tegen het ontvangen. We hebben het gevoel ons extra te moeten bewijzen om deze aandacht te mogen ontvangen. We gaan dan nog harder ons best doen. Soms doen we ons ogen dicht zodat we niemand zien, we gaan overdrijven ‘Fake it till you make it’ en daardoor verliezen wij onze authenticiteit. Het publiek voelt dat aan en we raken hun aandacht kwijt. De manier om voorbij die angst te komen is leren ontvangen. Angst ontstaat wanneer er in je brein een negatieve boodschap wordt gegeven door gedachtes als: “Ik ben niet goed genoeg, Ik ben er niet klaar voor, wat als ze mij niet leuk vinden? Wat als ze mijn verhaal niet interessant vinden?”. De adrenaline die de vlindertjes in je buik veroorzaakt krijgt zo een negatieve lading en veroorzaakt vlucht gedrag. Wij moeten afstappen van de noodzaak te willen ‘pleasen’ en onszelf te willen bewijzen. Wij zijn al goed genoeg! Als je hierop vertrouwt en open staat te ontvangen zal je een band ontwikkelen met jouw publiek die jou en je werk fantastisch vind. Mijn meest bijzondere persoonlijke ervaring op dit gebied. 7 jaar geleden speelde ik in de musical HAIR. Een van de scenes was een naakt scene waarin we met de hele cast naakt voor het publiek stonden voor 4 seconden. Wij waren allemaal als de dood voor dat moment. Dit was dubbel eng. En NAAKT en on STAGE! Maar na 20 keer merkte ik dat wij op het podium in ons letterlijke en figuurlijke naaktheid zo puur en daardoor zo sterk waren. Het publiek vond het uiteindelijk veel spannender en ongemakkelijker dan wijzelf. Deze ervaring heeft gemaakt dat naar mijn mening kwetsbaar durven zijn de grootste kracht is!

Life we are living!!

.

.

Het was een turbulente tijd die mijn wereld weer wakker heeft geschud. Als ik mijzelf zou moeten beschrijven ben ik zeker wel iemand die op een zo positief mogelijke manier het beste uit het leven probeert te halen. Het gaat met vallen en opstaan…hoge pieken en soms diepe dalen… Het vergt soms erg veel moed om door te zetten. Om een voorbeeld te geven; Mijn cd release in Paramaribo op 1 maart 2014. In 1 week tijd, of liever gezegd 2 repetitie dagen, met een compleet nieuwe band die je nummers nog nooit heeft gehoord een show in elkaar zetten. Dat is een ‘experience’ met soms slapeloze nachten… En dan wordt ik wakker op de dag van de voorstelling. De finish line inzicht. Het podium staat klaar en de geluidscrew heeft alles opgezet en aangesloten en we zijn ‘ready voor de soundcheck’. Alles loopt op rolletjes. Eindelijk even ontspannen aan de waterkant met een portie nasi krijg je een alarmerend telefoontje: Mevrouw La Rose, we hebben een calamiteit, bent u in de buurt? Mijn adem stokt, ik spring de auto in richting het hotel, mijn hart bonkt in mijn keel, ik loop richting de zaal en een aantal paniekerige ogen van de staff kijken mij aan… “Het plafond van de zaal is ingestort!” “Wat is gebeurd” krijg ik er stotterend uit. “Het plafond van de zaal is ingestort….!!!!!!” Ik sta met open mond te kijken en ga langzaam zitten. Mijn brein staat even stil totdat een mooie pittige dame in actie komt en me energiek aanspreekt “wat gaan we doen? We moeten creatief zijn” I snapt out of my panic attack en ik zei: “ we doe het op het terras bij The Pool!!” In een mum van tijd was iedereen in actie. Podium werd afgebroken en stoelen geruimd en alles werd verhuisd naar buiten. Actie Actie Actie! Het werd langzaam donker, fakkels werden aangestoken en Torarica stroomde vol. De band stond klaar voor aanvang en in die korte tijd zijn wij een familie geworden. SHOW TIME!!! Dan sta je de show te spelen in Torarica en is het alsof de hele band vleugels krijgt en daar ga je…….. Je zweeft en je neemt je publiek mee op een reis door je ziel. ‘music is what feelings sound like’ (deze slogan las ik laatst op facebook) EEN ENORME HIGH! De recensie in de surinaamse krant de ware tijd had als titel: Wan moi rosu meki wan moi neti. Eenmaal terug in Nederland nog nagenietend van ‘mijn Suriname’ werd ik met het trieste nieuws geconfronteerd dat op 7 en 8 maart jl. 2 vrouwen die ik ontzettend bewonderde zijn overleden. Twee vrouwen die ik beide nog maar 2 of 3 keer had ontmoet tijdens mijn optredens. Wij hebben bij elkaar toen een diepe indruk achtergelaten. Zij waren onder de indruk van mijn muziek (zang) en ik van hun wijsheid en levenslust. Doreen Hazel (Womanistisch theologe) zette zich in de kerk met alles wat ze in zich had in voor de pluriforme samenleving en alles wat daarmee samenhangt. Joan Ferrier, dochter van de eerste Surinaamse president Johan Ferrier. Ze was voorzitter van de Amsterdamse Stichting Slavernijverleden en directeur van E-Quality, het kenniscentrum voor emancipatie, gezin en diversiteit. Voor haar werk werd ze in 2011 benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Deze vrouwen waren zo geraakt door mijn stem en mijn muziek en dit stimuleerde mij door zetten om optredens te realiseren en nog meer mensen te inspireren met mijn talent als artiest, docent en coach. Voor mij waren zij voorbeelden van vrouwen die met hun talent en passie de wereld een stukje mooier maakten. Beide vrouwen 59 en 60 jaar hebben hun leven geleefd en hun omgeving geïnspireerd en aangezet tot verdraagzaamheid, tolerantie, respect, saamhorigheid en liefde. Vol passie hebben ze hun leven geleefd zelfs toen het einde nabij was. Ik maak een diepe buiging en draag deze Blog op aan Joan en Doreen en moedig alle mensen aan tot wat meer verdraagzaamheid, tolerantie, respect, saamhorigheid en liefde in het leven!!! ‘Life the live you are living because you only have one RIDE!’ Ku Dengar Opgedragen aan Joan en Doreen!