Life we are living!!

.

.

Het was een turbulente tijd die mijn wereld weer wakker heeft geschud. Als ik mijzelf zou moeten beschrijven ben ik zeker wel iemand die op een zo positief mogelijke manier het beste uit het leven probeert te halen. Het gaat met vallen en opstaan…hoge pieken en soms diepe dalen… Het vergt soms erg veel moed om door te zetten. Om een voorbeeld te geven; Mijn cd release in Paramaribo op 1 maart 2014. In 1 week tijd, of liever gezegd 2 repetitie dagen, met een compleet nieuwe band die je nummers nog nooit heeft gehoord een show in elkaar zetten. Dat is een ‘experience’ met soms slapeloze nachten… En dan wordt ik wakker op de dag van de voorstelling. De finish line inzicht. Het podium staat klaar en de geluidscrew heeft alles opgezet en aangesloten en we zijn ‘ready voor de soundcheck’. Alles loopt op rolletjes. Eindelijk even ontspannen aan de waterkant met een portie nasi krijg je een alarmerend telefoontje: Mevrouw La Rose, we hebben een calamiteit, bent u in de buurt? Mijn adem stokt, ik spring de auto in richting het hotel, mijn hart bonkt in mijn keel, ik loop richting de zaal en een aantal paniekerige ogen van de staff kijken mij aan… “Het plafond van de zaal is ingestort!” “Wat is gebeurd” krijg ik er stotterend uit. “Het plafond van de zaal is ingestort….!!!!!!” Ik sta met open mond te kijken en ga langzaam zitten. Mijn brein staat even stil totdat een mooie pittige dame in actie komt en me energiek aanspreekt “wat gaan we doen? We moeten creatief zijn” I snapt out of my panic attack en ik zei: “ we doe het op het terras bij The Pool!!” In een mum van tijd was iedereen in actie. Podium werd afgebroken en stoelen geruimd en alles werd verhuisd naar buiten. Actie Actie Actie! Het werd langzaam donker, fakkels werden aangestoken en Torarica stroomde vol. De band stond klaar voor aanvang en in die korte tijd zijn wij een familie geworden. SHOW TIME!!! Dan sta je de show te spelen in Torarica en is het alsof de hele band vleugels krijgt en daar ga je…….. Je zweeft en je neemt je publiek mee op een reis door je ziel. ‘music is what feelings sound like’ (deze slogan las ik laatst op facebook) EEN ENORME HIGH! De recensie in de surinaamse krant de ware tijd had als titel: Wan moi rosu meki wan moi neti. Eenmaal terug in Nederland nog nagenietend van ‘mijn Suriname’ werd ik met het trieste nieuws geconfronteerd dat op 7 en 8 maart jl. 2 vrouwen die ik ontzettend bewonderde zijn overleden. Twee vrouwen die ik beide nog maar 2 of 3 keer had ontmoet tijdens mijn optredens. Wij hebben bij elkaar toen een diepe indruk achtergelaten. Zij waren onder de indruk van mijn muziek (zang) en ik van hun wijsheid en levenslust. Doreen Hazel (Womanistisch theologe) zette zich in de kerk met alles wat ze in zich had in voor de pluriforme samenleving en alles wat daarmee samenhangt. Joan Ferrier, dochter van de eerste Surinaamse president Johan Ferrier. Ze was voorzitter van de Amsterdamse Stichting Slavernijverleden en directeur van E-Quality, het kenniscentrum voor emancipatie, gezin en diversiteit. Voor haar werk werd ze in 2011 benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Deze vrouwen waren zo geraakt door mijn stem en mijn muziek en dit stimuleerde mij door zetten om optredens te realiseren en nog meer mensen te inspireren met mijn talent als artiest, docent en coach. Voor mij waren zij voorbeelden van vrouwen die met hun talent en passie de wereld een stukje mooier maakten. Beide vrouwen 59 en 60 jaar hebben hun leven geleefd en hun omgeving geïnspireerd en aangezet tot verdraagzaamheid, tolerantie, respect, saamhorigheid en liefde. Vol passie hebben ze hun leven geleefd zelfs toen het einde nabij was. Ik maak een diepe buiging en draag deze Blog op aan Joan en Doreen en moedig alle mensen aan tot wat meer verdraagzaamheid, tolerantie, respect, saamhorigheid en liefde in het leven!!! ‘Life the live you are living because you only have one RIDE!’ Ku Dengar Opgedragen aan Joan en Doreen!

Leave a Reply